اين بهانه مطلبي ديگر منظور داشته باشند ، صاحب “ استيعاب “ تصريح كرده كه : طلحه محاصره عثمان نمود وسختى وشدت بر عثمان ورزيد ( 1 ) . پس آيا پسر خود را براي مزاحمت خود أو نشانيده بود ؟ ! وآيا پسرش به سنگ وچوب پدر خود را مىزد ؟ ! اما آنچه گفته : چون بلوائيان هجوم مىآوردند ، به سنگ وچوب جنگ مىكردند تا آنكه حضرت امام حسن ( عليه السلام ) خون آلوده شد ومحمد بن طلحه وقنبر بر سر زخم چشيدند . پس كمال تعجب است كه عثمان غلامان خود را - كه فوجى كثير بودند به حدى كه اگر حكم مىكرد در يك ساعت أهل بلوا را حقيقت كار معلوم مىشد ( 2 ) - از جنگ به آن اهتمام تمام منع كرد كه ايشان با آن بي قرارى وزارى از جنگ باز آمدند وخاموش نشستند ، ووقوع قتل وخون را مكروه دانست ، وبه عبد الله بن عمر ممانعت كرد كه أو هم خاموش نشيند واز آسيب محفوظ ماند ; وحضرت حسنين [ ( عليهما السلام ) ] وحضرت قنبر وأولاد جعفر وأولاد طلحه وزبير را از مزاحمت وجنگ با بلوائيان أصلا ممانعت نكرد تا آنكه - بنابر كلام مخاطب - حضرت امام حسن ( عليه السلام ) - جگر پاره رسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وفلذه

--> 1 . در همين طعن به نقل از استيعاب 2 / 766 گذشت كه : ( ان طلحة - فيما زعموا - كان ممّن حاصر عثمان واشتدّ عليه ) . 2 . اين مطلب الزام صاحب تحفه است به عين عبارت خودش ، فلا تغفل .